De 55-jarige Rafael Benitez werd, amper 7 maanden na zijn aanstelling als coach van de Spaanse club, alweer bedankt voor zijn diensten. Ondanks de persoonlijke verwijten aan zijn adres, toont Benitez in een stijlvolle afscheidsbrief dat ontslag niet in een conflictsfeer hoeft te verlopen.
“Ik wil graag mijn opvolger Zinédine Zidane succes wensen, evenals de spelers en de volledige staf.
Ik wil dat allen die deel uitmaken van Real Madrid, de directie en de supporters weten dat het een eer was voor mij om deze taak uit te voeren binnen deze club. Bij Real Madrid ben ik als voetballer, mens en trainer gegroeid.” Met deze mooie woorden vertrok de Spaanse coach maandag bij Real Madrid. Iedereen verwachtte dat hij giftig uit de hoek zou komen maar hij reageerde als een echte heer.
Benitez stelt hier een voorbeeld. Hoewel gevoelens van woede en onrecht menselijk zijn bij een ontslag, is het nooit een goed idee om na te trappen. Niet op juridisch én niet op menselijk vlak.
Op juridisch vlak ben je je werkgever eerbied en achting verschuldigd en moet je je arbeidsovereenkomst te goeder trouw uitvoeren. Hoewel het ondergeschikt verband vanaf je ontslag vervalt, werken deze principes toch nog wel even door. Bovendien ben je ook na het einde van je arbeidsovereenkomst verplicht om alle zakengeheimen als strikt vertrouwelijk te behandelen. En het spreekt voor zich dat echte zwartmakerij als laster zou kunnen beschouwd worden.
Je hebt er dan ook alle belang bij om - ook al voel je je onheus behandeld - met respect te blijven handelen.
Ook op menselijk vlak heb je trouwens geen baat bij een moddergevecht. Hou altijd voor ogen dat het om een zakelijke relatie ging, niets om je waardigheid bij te verliezen. Bovendien is een ontslag, in the long run, maar zelden echt iets negatiefs.
Als je zelf ontslag neemt is dit omdat je betere perspectieven hebt. Een baan die je meer uitdaagt, dichter bij huis, betere work-life balans, leukere collega’s,… redenen te over. Maar ook als je ontslagen wordt, betekent dit - als je eerlijk bent met jezelf - vaak dat deze job of deze werkgever niet écht bij je paste. Anders was ‘liefde’ wel wederzijds geweest. Ook ingeval van ontslag zal je dus op een volgende job meer gewaardeerd worden en dus gelukkiger zijn. Ontslag is dus even slikken maar vooral vooruit kijken.
Deze houding kan je, zoals Benitez ons voordeed, laten doorschemeren in je exit communicatie. Tracht zoveel als mogelijk met je werkgever af te spreken om samen te communiceren over je vertrek, zo hou je zelf grip op wat en hoe er over je gecommuniceerd wordt. Lukt dit niet dan mag je, in beperkte mate, gerust zelf een vertrekberichtje versturen. Intern kan je weinig mis doen, zolang je het ook hier stijlvol houdt en je niet negatief uitlaat over het bedrijf, je baas, je collega’s, enz.
Naar klanten ligt het wal wat gevoeliger. Zeker als je een goede band had met de klanten moet je toch beseffen dat de klanten ‘toebehoren’ aan je werkgever en dat hij dus degene is die mag bepalen wat en hoe er gecommuniceerd wordt. Het doorgeven van je nieuwe contactgegevens aan de klanten is dan ook misplaatst en zou als ‘oneerlijke concurrentie’ beschouwd kunnen worden. Het spreekt voor zich dat er mondeling altijd iets meer kan maar voorzichtig zijn blijft de boodschap.